โลกกล๊มกลมของ....ไอ้วู้ดด

อหิงสาสวัสดี

มันช่างเป็นเรื่องสุดเศร้าและน่าอับอายของผม..

..............

....

เมื่อผมกินไอติมแท่ง

.............

ใช่คุณอ่านไม่ผิดหรอก

เรื่องมีอยู่ว่า...

คุณๆคงเคยได้กินไอติม แท่งละ ๕ บาท มีมีรสต่างๆไม่ว่าจะเป็น ลอดช่อง ข้าวโพด เผือก หรือแม้แต่ทุเรียน

...............

คุณจะพบว่ามันมักจะมี ลอดช่อง ข้าวโพด หรือ อื่นๆ กระจุกอยู่แค่ตรงปลายขนาดเท่าขี้ฟันมด 1 ตัวจะแบกไหว

.....

มีคนเคยเปิดมาเจอไส้ถึงครึ่งแท่ง  ก็ถึงกับฉลองเป็นการใหญ่ สั่งดอกไม้ไฟ จากนอก มาฉลองใหญ่โต

 .............

แล้วมันเป็นปัญหากับผมยังไงหน่ะหรอ ?

สำหรับคุณๆ ผู้บริโภคไอติมแบบไร้รสนิยม มักจะกินจากไส้ ไปก่อน 

แต่สำหรับผม ไส้เปรียบเสมือน สิ่งล้ำค่ามหาสมบัติอัศจรรย์สวรรค์เบี่ยง ที่ฟ้าประธานมาให้

ผมมักจะค่อยๆ ฉีกซองอย่างปราณีต และ ใส่ใจ

..........

ผมเริ่มดูดจากโคน.....แท่ง  

//หมายถึงไอติมหน่ะ

ค่อยๆลิ้มรสชาติอย่างละมุนลิ้น ก่อนที่จะค่อยๆคืบคลาน จากโคน

มาถึงส่วนกลาง  ......เอาหล่ะสิ่งล้ำค่ารออยู่อีกไม่ไกล

งั่มมมมมมมมม เหลืออีกแค่นิดเดียว

............

........................

...................

..................................

...........

...........................

..................

แผล่ะ.....สิ่งล้ำค่าตกลงแทบปลายเล็บขบ....

และมันมักจะเกิดขึ้นกับผมทุกที .... ทำไม ..?? ทำไม..?? ทำไม!?!?!?!

ด้วยเหตุที่ว่าผมเป็นประชาชนชาวไทยอย่างเต็มเม็ดเต็มหน่วย และไม่เคยเรียกร้องใดๆจากรัฐเลย

ผมขอเสนอให้ทำไส้ไอติมแท่ง ตั้งแต่หัวจรดปลาย 

หากรัฐไม่ยอมทำตามข้อเรียนร้องครั้งนี้ของผม...รับรอง

เราได้เห็นดีกันแน่!

ปัจฉิมลิขิต ๑:แสบตาจัง
ปัจฉิมลิขิต ๒:ทำไมเกี่ยวกับไอติมอีกแล้ว - -?